خلاقیت و کارآفرینی،کلید ایجاد کسب و کارهای نوین

چرا تشویق مردم به کارآفرین شدن یک سیاست عمومی نادرست است

zadbakhsh — Thu, 29 Dec 2011 17:54:47 GMT

مقاله ای که پیش رو دارید، اثر اسکات شین و به ترجمه وحید فعالیت می باشد. توضیحات در مورد نویسنده به خوبی در خود متن آورده شده، و این مطلب از این نظر مهم است که همانطور که تیتر این مقاله تکان دهنده است، نگارنده آن نیز در این باب، دستی بر آتش دارد و نه اینکه یک تیتر شعاری را آورده باشد. از همه اندیشمندان دعوت می کنم که به نوعی نگاه دیگر که در بطن این مقاله نهفته است، توجه فرمایند:

در سال‌های اخیر کارآفرینی به شدت مورد توجه محققان و سیاست‌گذاران قرار گرفته است که این مساله اغلب منتج از این دیدگاه است که کارآفرینی می‌تواند یکی از راهبردهای مناسب برای رشد اقتصادی و رفع بیکاری باشد. دیدگاه مذکور به طور زیادی مورد توجه مسوولان کشور ما نیز قرار گرفته است که نمود بارز این مساله را می‌توان در سخنرانی‌ها، مکاتبات و مصوبات مقامات ذی‌نفوذ کشور مشاهده کرد. این مقاله نگاه نقادانه و عمیق‌تری به سیاست‌های کارآفرینی رایج دارد و می‌تواند در تصمیم‌سازی و تصمیم‌گیری‌های آتی سیاست‌گذاران حوزه‌های مربوطه بسیار مفید باشد.

در اهمیت این مقاله باید اشاره کرد که اسکات شن برنده «جایزه جهانی برای تحقیقات حوزه کارآفرینی» در سال 2009 است. همچنین منبع اصلی این مقاله کتاب اخیر او با عنوان «توهم کارآفرینی: افسانه پرهزینه‌ای که کارآفرینان، سرمایه‌د‌اران و سیاست‌گذاران با آن زندگی می‌کنند» است و این مقاله در مراسم اهدای جایزه، در استکهلم سوئد توسط وی ارائه شده است.

بقیه در ادامه مطلب ...

چکیده
سیاست‌گذاران اغلب براین عقیده هستند که ایجاد شرکت‌های نوپای بیشتر، موجب خروج از رکود اقتصادی و کسادی و ایجاد شغل و خلق نوآوری می‌شود. این دیدگاه دارای نقص است و کاستی این تفکر در این است که شرکت‌های نوپای معمولی نوآورانه نیستند و اشتغال و ثروت اندکی ایجاد می‌کنند. رشد اقتصادی و ایجاد شغل از طریق کارآفرینی، تنها یک بازی شانسی و تصادفی نیست؛ بلکه از طریق تشویق به تشکیل شرکت‌های باکیفیت و رشد بالا حاصل می‌شود. سیاست‌گذاران باید اعطای یارانه به شرکت‌های نوپای معمولی را متوقف سازند و روی ایجاد مجموعه‌هایی با پتانسیل رشد بالا تمرکز کنند. اگرچه دولتمردان قادر به انتخاب بهترین‌‌ها نیستند؛ اما در عوض آنها می‌توانند شرکت‌های نوپایی که پتانسیل اندکی برای ایجاد شغل و بهبود رشد اقتصادی دارند را شناسایی کنند و به وسیله حذف مشوق‌های ایجاد این‌گونه شرکت‌ها، موجب بهبود میانگین عملکرد کسب‌و‌کارهای جدید شوند.
1- مقدمه
سیاست‌گذاران به یک افسانه پرخطر معتقد هستند. آنها فکر می‌کنند که شرکت‌های نوپا در حکم یک نسخه جادویی هستند که اقتصاد منطقه را از حالت رکود خارج خواهند ساخت، باعث خلق نوآوری و ایجاد شغل خواهند شد و به صورت اعجاب‌آوری اقتصاد را به حرکت در خواهند آورد. حتی اقتصاددان برجسته‌ای نظیر ادوارد لیزیر (2004، ص 649) نیز بیان می‌کند: «کارآفرین، تنها بازیگر مهم در اقتصاد مدرن است». بنابراین دولت‌ها با ارائه تسهیلاتی نظیر پرداخت وجوه، وام، یارانه‌ها، معافیت‌های مقرراتی و مالیاتی مردم را تشویق به راه‌اندازی کسب‌و‌کار
(هر نوع آن) می‌نمایند. برای مثال اظهارات رییس‌جمهور سابق ایالات متحده آمریکا، جورج بوش، در کنفرانس مربوط به هفته کسب‌و‌کارهای کوچک را مدنظر قرار دهید (بوش، 2006):
«کسب‌و‌کارهای کوچک برای نیروی کار ما حیاتی است..... به همین دلیل، منطقی است که کسب‌و‌کارهای کوچک را به عنوان شالوده سیاست‌های اقتصادی محرک رشد نگاه کنیم.... سازمان کسب‌و‌کارهای کوچک به طور جد تلاش می‌کند که فرآیند ایجاد شرکت را برای مردم آسان‌تر سازد. ما می‌دانیم که بعضی وقت‌ها، مردم ایده‌های خوبی دارند؛ اما آنها مطمئن نیستند که چگونه باید آن را شروع کنند.... و بنابراین تعداد وام‌ها در SBA نسبت به زمان شروع ریاست‌جمهوری من، دو برابر شده است.»
آقای گوردون براون، نخست وزیر انگلیس، در سخنرانی خود در صندوق بین‌المللی پول چنین بیان کرده است (براون، 1998): «در حالی که سطح بهره‌وری در بریتانیا، 40‌درصد پایین‌تر از آمریکا و 20‌درصد کمتر از فرانسه و آلمان است، نمی‌توان بستر و تجهیزات را در بریتانیا مناسب توصیف کرد. بنابراین ما قصد داریم با مشارکت صنایع مختلف در طول سال آینده، وظیفه برطرف‌سازی هرنوع مانع را در مقابل بهره‌وری، رونق و ایجاد شغل آغاز کنیم. این کار نیازمند سیاست‌هایی در جهت توسعه کارآفرینی و کسب‌و‌کارهای کوچک است.»
این یک سیاست نادرست است. تشویق مستمر مردم برای شروع کسب‌و‌کار موجب تقویت رشد اقتصادی یا ایجاد شغل بیشتر نخواهد شد، چراکه در حالت کلی، شرکت‌های نوپا، منبع تحرک رشد یا ایجاد اشتغال نیستند.
شاید شما شگفت‌زده شوید؛ چرا که این مساله در تضاد با مباحث رایج است و حتی شاید به نظر غیرمنطقی برسد. به هر حال، شرکت‌هایی نظیر SAP در صنعت نرم‌افزار، Google در اینترنت و Genentech در بیوتکنولوژی همه مثال‌های موفقی از شرکت‌های نوپا هستند و این فهرست به این شرکت‌ها محدود نمی‌شود. EasyJet و Wal-Mart نیز شرکت‌های نوپایی هستند که زمان طولانی از عمرشان نمی‌گذرد. آیا به طور حتم این شرکت‌ها در رشد اقتصادی می‌توانند موثر باشند؟
2- افسانه رشد اقتصادی
شرکت‌های نوپای ذکر شده به طور یقین در رشد اقتصادی موثر هستند، اما این شرکت‌ها از نوع معمولی نیستند. در ایالات متحده، شرکت نوپای رایج، شرکتی است که در حوزه خدمات شخصی یا خرده‌فروشی فعالیت می‌کند و حدود 25000‌دلار در آن توسط موسس بنگاه سرمایه‌گذاری صورت پذیرفته است (هورست و لوساردی، 2004) و به احتمال زیاد این کسب و کارها خانگی هستند (پرات، 199) و موسس بنگاه در آرزوی به دست آوردن 100.000 ‌دلار درآمد در پنج سال است. (هاینس، 2001). اکثریت افرادی که اقدام به تاسیس کسب‌وکار جدید می‌کنند، جزو شرکت‌های رشدکننده و مولد اشتغال و ثروت به شمار نمی‌آیند، بلکه این کسب و کارها بیشتر در راستای جایگزین یابی برای شغل دستمزدبگیری تاسیس شده‌اند و اغلب آنها به جای آنکه با هدف ایجاد شرکت‌های با رشد بالا تاسیس شده باشند، بیشتر با خوداشتغالی همخوانی دارند. (1)
این پدیده منحصر به ایالات متحده نیست. با نگاهی به مجموعه داده‌های مربوط به 34 کشور عضو دیده‌بان جهانی کارآفرینی (GEM) مشخص می‌شود که تاسیس یک شرکت نوپای معمولی در بین سال‌های 1998 و 2003 به 11400‌دلار سرمایه‌گذاری نیاز داشته است، بنابراین حتی درآن زمان که شرکت‌های معروفی همچون SAP، Google یا EasyJet تاسیس شده‌اند؛ به هیچ‌وجه شبیه کسب و کارهای جدید معمولی نبوده‌اند.
برای برخورداری از رشد اقتصادی بیشتر از طریق ایجاد شرکت‌های نوپای بیشتر، شرکت‌های جدید باید بهره‌وری بیشتری نسبت به شرکت‌های موجود داشته باشند، اما این موضوع اغلب اتفاق نمی‌افتد. ‌هالتی‌وانگر، لین و اسپلتزر (1999) با استفاده از داده‌های سرشماری ایالات متحده و سایر داده‌ها، رابطه بین بهره‌وری و طول عمر بنگاه را مورد آزمون قرار دادند و نشان دادند که بهره‌وری بنگاه با بیشتر شدن طول عمر بنگاه افزایش می‌یابد. این موضوع بدین معنی است که حداقل در ایالات متحده، به طور میانگین بنگاه‌های جدید نسبت به بنگاه‌های موجود استفاده ناکارآیی از منابع می‌کنند و این مساله نشانگر آن است که توسعه بنگاه‌های موجود، بیشتر از ایجاد بنگاه‌های جدید برای رشد اقتصادی مفید و موثر واقع می‌شود. توجه کنید که بهره‌وری اندک شرکت‌های نوپای مورد بحث، زمانی که سابقه آنها زیادتر می‌شود، بهبود نخواهد یافت؛ زیرا اغلب این نوع شرکت‌ها در طول پنج سال اول از بین خواهند رفت.
این الگو به دلیل آنکه رابطه مثبتی بین رشد اقتصادی و نرخ تشکیل شرکت‌های نوپای معمولی در بلندمدت وجود ندارد، به نظر صحیح می‌رسد. با ثروتمند شدن کشورها، نرخ ایجادشرکت‌های نوپا کاهش می‌یابد. ثروت اجتماعی موجب افزایش میانگین دستمزدها می‌شود و این مساله سبب می‌شود صاحبان کسب و کارها ماشین‌آلات را جایگزین نیروی انسانی کنند. سرمایه (ماشین‌آلات) نسبت به نیروی کار از صرفه‌جویی‌های ناشی از مقیاس (2) بیشتری برخوردار است. در نتیجه، افزایش استفاده از سرمایه موجب بزرگ‌تر شدن بنگاه و استخدام افراد بیشتری می‌شود که در غیر این صورت این افراد در
کسب‌وکارهای خودشان فعالیت می‌کرده‌اند (نیلز نوردرهاون و دیگران، 2004)
به علاوه زمانی که کشورها ثروتمندتر می‌شوند و دستمزدهای واقعی افزایش می‌یابد، هزینه فرصت مدیریت کسب‌وکارهای شخصی افزایش می‌یابد
(چون که میزان دستمزدی که افراد از طریق کارکردن برای دیگران به دست می‌آورند، زیادتر شده است) و این افزایش هزینه فرصت سبب می‌شود مردم نسبت به زمانی که دستمزدهای واقعی کمتر است، بیشتر برای افراد دیگر کار کنند (کاری و دیگران، 2002).
در نهایت با ثروتمندتر شدن کشورها، نحوه ایجاد ارزش افزوده در آنها تغییر می‌یابد (از کشاورزی به صنعت و سپس از صنعت به خدمات). دیوید بلو (1987) بیان می‌کند: زمانی که منبع ارزش افزوده ناشی از فعالیت‌هایی که خوداشتغالی در آنها رایج است (مانند کشاورزی) به سمت فعالیت‌هایی که در آنها خوداشتغالی رواج چندانی ندارد (مانند صنعت) تغییر پیدا می‌کند، نسبت افرادی که در کسب و کارهای خودشان فعالیت می‌کنند، کاهش می‌یابد. در
ایالات‌متحده، کاهش اهمیت کشاورزی نسبت به کل اقتصاد منجر به کاهش نرخ خوداشتغالی ثبت نشده (فاقد شخصیت حقوقی) از 12‌درصد در سال 1948 به 5/7‌درصد در سال 2003 شده است (هیپل، 2004). نمونه‌های مشابه در اغلب کشورهای OECD نیز قابل مشاهده است.
بنابراین اگر کمیت کارآفرینان مورد نظر باشد، باید کشورهای آفریقایی یا آمریکای جنوبی را مدنظر قرار بدهیم. همانطور که شکل شماره (1) نشان می‌دهد همبستگی بین «درصد تولیدناخالص داخلی ناشی از کشاورزی یک کشور» و «سطح فعالیت‌های کارآفرینانه» برابر 66/0 است که نشان‌دهنده یک رابطه نسبتا قوی است.
کشورهای ثروتمند، به دلیل آنکه نرخ رشد اقتصادی زیادتری در گذشته داشته‌اند، ثروتمندتر از کشورهای فقیر هستند. بنابراین اگر میزان ایجاد
کسب و کارهای جدید و رشد اقتصادی در طول یک دوره بلندمدت به منظور بررسی تفاوت در رشد اقتصادی بین کشورها مورد بررسی قرار‌گیرد، متوجه خواهیم شد که کشورهایی که رشد اقتصادی مستمری را تجربه کرده‌اند (کشورهای ثروتمند) در حقیقت نرخ کاهنده‌ای از تشکیل بنگاه‌های جدید را داشته‌اند. به بیان دیگر، اگر همبستگی بین نرخ تشکیل بنگاه‌های جدید و رشد اقتصادی در میان مدت و بلندمدت مورد ارزیابی قرار‌گیرد، شاهد آن خواهیم بود که نرخ تشکیل بنگاه‌های جدید با افزایش رشد اقتصادی کاهش می‌یابد. برای مثال، همبستگی بین نرخ واقعی رشد اقتصادی و نرخ خوداشتغالی در فرانسه، آلمان غربی و ایتالیا بین سال‌های 1953 تا 1987 و در سوئد بین سال‌های 1962 تا 1987 منفی بوده است (بوگنهولد و استابر، 1991) و همچنین برای 19 کشور OECD
(که داده‌های آن از سال 1975 تا 1996 وجود دارد) نیز این رابطه منفی وجود دارد (بلانچفلور، 2000).
همچنین شواهد مناسبی وجود دارد که نشان می‌دهد زمانی که دولت‌ها با دخالت خود موجب ایجاد
کسب و کارهای جدید می‌شوند، آنها در حقیقت با تحریک افراد بیشتر سبب می‌گردند کسب‌و‌کارهای جدید نامناسبی در صنایع رقابتی ایجاد شوند که دارای موانع کمتری برای ورود هستند و نرخ شکست آنها بالا است. چرا که کارآفرینان معمولی در انتخاب صنایع مناسب، خوب عمل نمی‌کنند و معمولا به جای انتخاب بهترین و مناسب‌ترین مورد، آسان‌ترین از جهت ورود را انتخاب می‌نمایند (جوهانسون، 2004). اغلب کارآفرینان بیشتر از آنکه صنایعی را برگزینند که شرکت‌های جدید در آنها موفق هستند، صنایعی را برای ورود انتخاب می‌کنند که در آنها شرکت‌های نوپا اغلب شکست می‌خورند. در بخش صنایع ایالات متحده، همبستگی بین نرخ شرکت‌های نوپا و نرخ شکست شرکت‌های نوپا، رقم بزرگ 77/0 است. بنابراین به طور کلی با ایجاد انگیزه برای افراد جهت ایجاد کسب‌وکارها، در حقیقت تشویق‌هایی برای شروع کسب‌وکارهای معمولی ارائه می‌شود؛ کسب‌وکارهایی که در طول چندسال کوتاه از بین می‌روند.
چه کسانی با احتمال زیاد به چنین تشویق‌هایی علاقه نشان می‌دهند و کسب‌وکار جدیدی را شروع می‌کنند؟ مسلما این افراد کارآفرینان ممتاز نیستند. مشخص است که افراد بیکار به دلیل آنکه چیزهای کمتری برای از دست‌دادن در مسیر کارآفرینی دارند (یا همان هزینه فرصت اندک) به احتمال زیاد بیشتر از افراد شاغل به راه‌اندازی کسب‌وکار گرایش دارند. به عبارت دیگر، شروع کسب‌وکار جدید برای کسی که بیشتر وقتش را برای نگاه کردن تلویزیون صرف می‌کند نسبت به کسی که حقوق ثابت از شغل خاصی دریافت می‌کند، کمتر هزینه‌بر خواهد بود.
مشکل دیگری که وجود دارد این است که عملکرد افراد بیکار در تاسیس شرکت بدتر از افرادی است که به منظور شروع کسب‌وکار، از شغل قبلی خود استعفا می‌دهند و احتمالا این مساله مربوط به ضعیف بودن قدرت شناسایی کسب‌وکارهای موفق توسط آنها است. بنابراین سیاست‌های طراحی شده برای افزایش مجموع کسب‌وکارهای جدید، به طور نامتناسبی ضعیف‌ترین کارآفرین‌ها را جذب می‌کند.

3- افسانه ایجاد شغل
ممکن است این بحث مطرح شود که به‌رغم غیرموثر بودن تشکیل بنگاه‌های جدید در تقویت رشد اقتصادی، بنگاه‌های جدید به طور یقین مشاغل بیشتری از بنگاه‌های موجود ایجاد می‌کنند. همانطور که
جان کیس (1995) بیان می‌کند:
«منشا بیشتر از 20‌میلیون شغل جدید ایجاد شده در طول 15 سال اخیر ناشی از بنگاه‌های عظیم باسابقه (شرکت‌هایی که منبع رشد اقتصادی آمریکا تا آن زمان بوده‌اند) نیست، بلکه منشا این شغل‌ها شرکت‌های کوچک‌تر یا جدید هستند. به عبارت دیگر، این شغل‌ها از بخش کارآفرینانه مستقل ناشی می‌شوند.»
به‌رغم سخنان آقای کیس و افراد دیگری که مباحث مشابهی مطرح می‌کنند، این مساله نادرست است و افراد بسیار اندکی در بنگاه‌های جدید شاغل هستند. طبق یافته‌های اسز و آرمینگتون (2004)، شرکت‌هایی که حداقل یک کارکن دارند و کمتر از دو سال سابقه فعالیت دارند، تنها یک‌درصد اشتغال در ایالات متحده را پوشش می‌دهند. برعکس، شرکت‌هایی که حداقل یک کارکن دارند و بیش از ده سال سابقه دارند، 60‌درصد مجموع اشتغال ایالات‌متحده آمریکا را تشکیل می‌دهند.
شرکت‌هایی که سال قبل وجود نداشتند، کارکن‌های جدید استخدام می‌کنند؛ در حالی‌که شرکت‌های موجود سال گذشته ممکن است افزایش یا کاهش کارکن داشته باشند. بنابراین سوال این است که شرکت‌های جدید چه مقدار شغل ایجاد می‌کنند؟ داده‌های موجود در وب‌سایت اداره آمار نیروی کار ایالات متحده آمریکا نشان می‌دهد که در سال 2004 معادل 31 میلیون و472 هزار شغل در ایالات متحده آمریکا ایجاد شده است. (اداره آمار نیروی کار ایالات متحده آمریکا، 2008)
در همان سال، 580900 شرکت جدید با حداقل یک کارکن تاسیس شده است که به طور میانگین هرکدام8/3 کارکن داشته‌اند. بنابراین در سال 2004، شرکت‌های جدید 2.207.420 شغل در ایالات متحده ایجاد کرده‌اند که این مقدار برابر 7‌درصد مجموع شغل‌های ایجاد شده در همان سال است.
این مساله تنها به ایالات متحده محدود نمی‌شود. داویدسون و دلمر (2000) نشان دادند که در طول ده سال، تنها 7/1‌درصد رشد اشتغال ناشی از بنگاه‌های بقایافته در سوئد توسط بنگاه‌های با طول عمر دو سال و کمتر ایجاد شده است. برعکس، 5/74 ‌درصد رشد مشاغل توسط بنگاه‌های با طول عمر 10 سال و بیشتر ایجاد شده است.
اندازه‌گیری خالص ایجاد شغل (شغل‌های جدید ایجاد شده منهای شغل‌های قدیمی از دست رفته) بسیار سخت‌تر از اندازه‌گیری ناخالص ایجاد شغل است. بنابراین تخمین‌های کمتری در این زمینه وجود دارد. اما تخمین‌های مربوط به خالص ایجاد شغل توسط بنگاه‌های جدید، به طور قابل‌توجهی شبیه تخمین‌های مربوط به ناخالص ایجاد شغل است. دیویس و‌هالتیوانگر (1992) نشان می‌دهند که در بخش صنعت ایالات متحده، بنگاه‌های با طول عمر یکسال 4/6‌درصد خالص شغل‌های جدید را ایجاد کرده‌اند و این تخمین با توجه به نوع صنعت، مناطق، اندازه بنگاه و نوع مالکیت بنگاه ثابت است.
بنگاه‌های جدید جزء کوچکی از خالص و ناخالص ایجاد شغل را پوشش می‌دهند. در حقیقت، اگر بیان شود که 50‌درصد خالص مشاغل جدید توسط بنگاه‌های جدید ایجاد شده است؛ باید تمام بنگاه‌هایی که نه ساله یا کمتر هستند را «بنگاه جدید» قلمداد کنیم و همه می‌دانیم که بنگاه با نه سال سابقه فعالیت را نمی‌توان «جدید» نامید.
گروه بنگاه‌های جدیدی که هر سال تاسیس می‌شوند، حدود 7‌درصد ایجاد شغل در همان سال را پوشش می‌دهند. اما این بنگاه‌ها چه مقدار شغل در سال دوم فعالیتشان ایجاد می‌کنند؟ در سال سوم چه مقدار و در سال‌های بعد چقدر؟ به طور میانگین جواب هیچ است. برای نمونه ناپ (2005) نشان می‌دهد که مجموعه بنگاه‌های جدید تاسیس یافته در سال 1998 در ایالات متحده، 798,066 نفر کارکن در سال اول استخدام کرده‌اند و در سال 2002، تنها 670.111 نفر را استخدام کرده‌اند. (جدول شماره یک). به عبارت دیگر، تعداد مشاغل از دست رفته ناشی از بنگاه‌های جدیدی که در سال دوم، سوم، چهارم و... فعالیتشان متوقف شده بیشتر از مقدار اشتغال افزایش‌یافته‌ای است که توسط بنگاه‌های بقا یافته ایجاد شده است (کیرچوف 1994، پیرسون 2004، وانگر 1994). در مجموع، بنگاه‌های جدید را نمی‌توان ایجادکننده اشتغال نامید، چون پس از سال اول خالص شغل ایجاد شده در آنها رو به فنا است.
همانند مورد قبلی این پدیده تنها به ایالات متحده محدود نمی‌شود. مطالعات انجام شده در سوئد و آلمان نشان می‌دهد که مجموعه بنگاه‌های جدید، در سال اول فعالیت خود، افراد بیشتری را نسبت به سال‌های بعد فعالیت استخدام می‌کنند (کیرچوف 1994، پیرسون 2004، وانگر 1994).

برای ایجاد یک شغل پایدار نیاز به کارآفرینان زیادی است. برای آنکه یک کسب و کار حداقل یک نفر در طول 10 سال استخدام کند، نیاز است که 43 کارآفرین فرآیند تاسیس شرکت را آغاز کنند. به طور میانگین آن شرکت نوپا بعد از 10 سال چه مقدار شغل خواهد داشت؟ برای ایالات متحده جواب 9 نفر است. به طور خلاصه، 43 نفر باید در جهت ایجاد شرکت اقدام نمایند تا ما بتوانیم در طول یک دهه آتی 9 شغل داشته باشیم. این دستاورد جالبی برای کسانی که گزارش‌های مربوط به ایجاد شغل توسط شرکت‌های نوپا را می‌خوانند، نیست.
تاکنون ما در مباحث فوق، کیفیت اشتغال ایجاد شده توسط شرکت‌های نوپا را همانند بنگاه‌های موجود فرض کرده‌ایم، در حالی که این مساله به این صورت نیست. واگنر (1997) نشان می‌دهد که مشاغل در بنگاه‌های جدید، دارای پرداختی‌های اندک، مزایای جانبی ضعیف‌تر و امنیت شغلی کمتری نسبت به اشتغال بنگاه‌های موجود دارند.
داده‌ها نشانگر آن است که اشتغال در بنگاه‌های جدید نسبت به بنگاه‌های موجود دارای اشتغال پاره‌وقت زیادتری است و همچنین، میانگین پرداختی‌ها برای مشاغل در بنگاه‌های جدید کمتر از پرداختی‌های بنگاه‌های موجود است. رینالدز و وایت (1997) نشان می‌دهند که در ایالات متحده، میانگین پرداختی مشاغل جدید در سال اول تاسیس حدود 72‌درصد میانگین دستمزدهای ایالتی است و دستمزدها در سال چهارم نیز پایین‌تر از میانگین ایالت است.
همچنین شغل‌ها در بنگاه‌های جدید از مزایای جانبی کمتری نسبت به بنگاه‌های موجود برخوردار هستند. طبق تجزیه و تحلیل تحقیقات پیمایشی کمیته فدرال رزرو در خصوص مسائل مالی کسب و کارهای کوچک، احتمال قرارگرفتن کارکنان‌ کسب و کارهای ایالات متحده در پوشش برنامه‌های حقوق بازنشستگی و بیمه‌های درمانی با بیشتر شدن سابقه فعالیت‌ شرکت‌ها افزایش می‌یابد. (برنستین 2002)
در رابطه با تمایل بنگاه‌های جدید و موجود، جهت زیرپوشش قرار گرفتن بیمه‌های درمانی نیز تفاوت‌های اساسی وجود دارد. در ایالات متحده، مردانی که برای دیگران کار می‌کنند سه برابر بیشتر از مردهایی که برای خود کار می‌کنند احتمال داشتن بیمه درمانی را دارند و این رقم برای زنان شش برابر است. (ولینگتون 2001) همچنین داده‌های اولیه از تحقیقات پیمایشی کافمن (در سطح بنگاه) نشان می‌دهد که در سال 2004 تنها 2/23‌درصد بنگاه‌های جدید ایالات متحده برای کارکنان تمام‌وقت خود بیمه درمانی تهیه کرده‌اند.
احتمال پایداری شغل‌ها در بنگاه‌های جدید کمتر از اشتغال بنگاه‌های موجود است که دلیل اصلی این مساله نرخ بقای اندک بنگاه‌های جدید است. احتمال اینکه شغل‌های ایجاد شده توسط بنگاه‌های جدید در بخش خدمات ایالات متحده آمریکا همچنان بعد از 4 سال پابرجا باشد، 10 الی 13‌درصد کمتر از احتمال آن در کل کسب و کارها (جدید و استقرار یافته) در آن بخش است. در بخش صنعت، ارقام وضعیت نامناسب‌تری دارد. احتمال آنکه یک شغل ایجاد شده در بنگاه جدید تا 4 سال دیگر برقرار باشد 20‌درصد کمتر از مشاغل ایجاد شده در کل کسب و کارها است. (آرمینگتون و اسز 2003)

4- راهکار سیاستی
به طور روشن، ایجاد شرکت‌های نوپای معمولی، روش مناسبی برای تقویت رشد اقتصادی و ایجاد شغل نیست. بنابراین روش مناسب کدام است؟ پاسخ تقریبا مشخص است و آن توقف یارانه‌دهی به تشکیل بنگاه‌های نوپای معمولی و تمرکز بر کسب و کارهای با پتانسیل رشد بالا است. به دست آوردن رشد اقتصادی و ایجاد شغل از کارآفرینی یک نوع بازی شانسی نیست، بلکه ناشی از تشویق به ایجاد شرکت‌هایی با رشد و کیفیت بالا است.
شواهد موجود در خصوص شرکت‌های نوپای با رشد بالا یک موضوع منسجم و نامتناقض است. حجم زیادی از اشتغال ایجادشده و رشد اقتصادی مدیون تعداد اندکی از شرکت‌های مبتنی بر فعالیت‌های کارآفرینانه است. این غزال‌ها عدم موفقیت شرکت‌های نوپای معمولی در ایجاد اشتغال و ثروت را جبران می‌کنند. (هنرکسون و یوهانسون 2009) همچنین در حالی غزال‌ها به عنوان ایجادکننده‌های عمده ثروت و اشتغال مطرح می‌شوند که اغلب آنها نسبتا با سابقه و بزرگ هستند و در نتیجه مساله برای شرکت‌های نوپا حادتر است. تعداد بسیار کمی از شرکت‌های جدید به طورغیرمتناسبی ایجادکننده ثروت و اشتغال هستند و به دلیل آنکه شناسایی آنها از قبل بسیار دشوار است، طبقه‌بندی این شرکت‌ها نیز پیچیده‌ است؛ اما یکی از روش‌های شناسایی آنها، منبع تامین مالی آنها است. طبق داده‌های انجمن ملی سرمایه‌های مخاطره‌پذیر، از سال 1970 سرمایه‌گذاران مخاطره‌پذیر در ایالات‌متحده به طور متوسط هر سال 820 شرکت جدید تاسیس کرده‌اند. این 820 شرکت نوپا (از میان بیش از دو‌میلیون شرکتی که هرساله در ایالات متحده تاسیس می‌شوند) تاثیر عظیمی براقتصاد دارند. گزارش موجود در وب‌سایت Venture Impact نشان می‌دهد که در سال 2003، شرکت‌های پشتیبانی شده توسط سرمایه‌گذاران مخاطره‌پذیر حدود 10‌میلیون نفر را استخدام کرده‌اند که این رقم برابر 4/9‌درصد نیروی کار شاغل در بخش خصوصی ایالات متحده است و ارزش فروش این شرکت‌ها 8/1‌تریلیون‌دلار معادل 6/9‌درصد کل فروش کسب و کارها در این کشور است. (Venture Impact 2004)

همچنین در سال 2000، 2180 شرکت سهامی عام که از حمایت‌ سرمایه‌های مخاطره‌پذیر (در بین سال‌های 1972 و 2000) برخوردار بودند، 20‌درصد کل شرکت‌های سهامی عام در ایالات متحده، 11‌درصد فروش، 13‌درصد سود، 6‌درصد اشتغال و یک سوم ارزش بازار (بیش از 7/2‌تریلیون‌دلار) را تشکیل می‌دادند. (گومپر و لرنر 2001)
به طور خلاصه، داشتن تعداد اندکی از شرکت‌های نوپای بارشد بالا همواره بهتر از داشتن شمار عظیمی از شرکت‌های نوپای معمولی است.
این موضوع از لحاظ مفهومی برای سیاست‌گذاران اهمیت زیادی دارد. سیاست‌گذاران به جای آنکه به طور ناآگاهانه‌ای براین باور باشند که تمامی کارآفرینان خوب هستند و در جهت توسعه سیاست‌ها برای افزایش تعداد متوسط کارآفرینان باشند، باید در جهت شناسایی تعداد اندکی از کارآفرینان دارای خصوصیات مذکور تلاش کنند. این افراد کسب و کارهایی را ایجاد خواهند کرد که فقر را کاهش می‌دهد، مشوق نوآوری، ایجادکننده اشتغال، کاهنده بیکاری هستند و موجب رقابتی شدن بیشتر بازارها و موجب تقویت رشد اقتصادی می‌گردند. در نتیجه با وجود آنکه به نظر ناعادلانه می‌رسد، اما سیاست‌گذاران باید از بذل و بخشش یارانه خودداری کنند.
سیاست‌گذاران باید بدانند که همه کارآفرینان یکسان نیستند. آنها باید همانند سرمایه‌گذاران مخاطره‌پذیر، زمان و پول را به کارآفرینان غیرمعمولی اختصاص دهند و کمتر نگران کسب و کارهای معمولی باشند. این موضوع به مفهوم شناسایی و سرمایه‌گذاری روی تعداد اندکی از کسب و کارهای جدید (از میان توده‌ای از بنگاه‌هایی که هرساله ایجاد می‌شوند) است، که دارای بهره‌وری بالاتری از شرکت‌های موجود هستند.
چگونه؟ اولا محرک و مشوق‌هایی که به کارآفرینان نهایی (حاشیه‌ای) برای شروع کسب و کار داده می‌شود باید کاهش یابد و این مساله با کاهش پرداخت وجوه، وام، یارانه‌ها، معافیت‌های مقرراتی و مالیاتی برای کسب و کارهای معمولی می‌تواند انجام‌گیرد؛ چرا که به طور میانگین، بنگاه‌های موجود دارای بهره‌وری بالاتری از بنگاه‌های جدید هستند و اگر سیاست‌ تشویق مردم به شروع کسب و کار به جای کارکردن برای دیگران، دنبال نشود، در حقیقت تخصیص منابع اقتصادی‌تر خواهد بود.
برای مثال کاهش مالیات مشاغل خانگی را در ایالات‌متحده در نظر بگیرید. نصف تمام کسب و کارهای جدید، کسب و کارهای خانه محور هستند. بنابراین مردمی که کسب و کار خود را در خارج از خانه راه‌اندازی کرده‌اند می‌توانند با انتقال آن به قسمتی از منزل خود، هزینه‌ها را کاهش دهند (این کاهش هزینه برای مردمی که برای افراد دیگر کار می‌کنند وجود ندارد) این سیاست مردم را تشویق به ایجاد کسب و کارهایی می‌کند که در تقویت رشد و ایجاد شغل نقش بسیار اندکی دارد.
به طور جایگزین، سیاست فعال بازار کار در آلمان (که با هدف تبدیل افراد بیکار به کارآفرین دنبال می‌شود) را در نظر بگیرید. دولت آلمان سالانه حدود 12‌میلیارد یورو برای این سیاست هزینه می‌کند (بامگارتنر و کالیندو 2007). این میزان با 20‌میلیارد‌دلاری که سرمایه‌گذاران بنگاه‌های مخاطره‌پذیر ایالات متحده در شرکت‌های نوپا می‌کنند، تفاوت خیلی زیادی ندارد. اما دستاورد این سرمایه‌گذاری برای دولت آلمان چه بوده است؟ به طور یقین این بنگاه‌ها با بنگاه‌های پشتیبانی شده توسط سرمایه‌های مخاطره‌پذیر ایالات متحده از لحاظ رشد فروش، ایجاد شغل و منافع اجتماعی قابل مقایسه نیست. در حقیقت، دستاورد این سیاست، کسب و کارهای حاشیه‌ای است که اشتغال اندکی ایجاد می‌کند و نرخ شکست بالایی دارد.
به وضعیت فرانسه نیز توجه کنید. براساس یک وب سایت (Justlanded. com 2008) بیش از 250 نوع کمک مالی دولتی و یارانه برای کسانی که می‌خواهند یک کسب و کار شخصی یا کوچک در فرانسه (به‌ویژه در روستاها) آغاز کنند؛ وجود دارد. این کمک‌ها شامل یارانه‌های اتحادیه اروپا، کمک‌های مالی از طرف دولت مرکزی، کمک‌های مالی توسعه‌ای منطقه‌ای، کمک‌های مالی وزارتخانه‌ها و سازمان‌های محلی می‌باشد. این برنامه‌ها در مقایسه با حجم عظیم نیروهای استخدامی در بخش دولتی چه دستاوردی داشته است؟ جواب دادن به این سوال مشکل است؛ چرا که هیچ مطالعه‌ای در زمینه شرکت‌های حمایت شده با این یارانه‌ها و کمک‌های مالی انجام نشده است؛ اما فقدان شناسایی آسان شرکت‌های با رشد بالا، مولد اشتغال زیاد و شرکت‌های
Post-IPO(3) که از طریق این برنامه‌ها حمایت شده‌اند؛ نشان می‌دهد که دستاورد شاخصی وجود نداشته است. بنابراین سیاست‌گذاران در عوض چه کاری باید انجام دهند؟
آنها باید برنامه‌هایی برای تخصیص مجدد منابع برای حمایت از شرکت‌های با رشد بالا طراحی کنند. برای مثال در ایالات متحده، سیاست‌گذاران می‌توانند منابع مالی را به سمت برنامه‌های تحقیقات نوآوری کسب‌وکارهای کوچک انتقال دهند که این مساله نیازمند است که سازمان‌های دولتی قسمتی از بودجه خود را به پروژه‌های R&D در شرکت‌های کوچک تخصیص دهند. دریافت‌کنندگان این منابع مالی به احتمال زیاد تاثیر بیشتری در رشد اقتصادی و ایجاد شغل نسبت به شرکت‌های نوپای معمولی خواهند داشت.
در فرانسه، سیاست‌گذاران با تعیین اعتبار مالیاتیR&D به میزان 50‌درصد، سیاست معقولی را در پیش گرفته‌اند. حتی زمانی که این مقدار در سال سوم و سال‌های بعدی به 30‌درصد کاهش می‌یابد (InvestinFrance. org 2008) از اعتبار مالیاتی نامستمر 20‌درصدی مخارج تحقیق و توسعه
ایالات‌متحده بیشتر است. اعتبار مالیاتیR&D محرک‌ها و مشوق‌هایی برای کارآفرینان است که اقدام به اجرای برنامه‌های R&D می‌کنند که در صورت فقدان این امتیاز، قادر به انجام آن نیستند. این بنگاه‌های جدید که اقدام به انجام برنامه‌های R&D می‌کنند، به احتمال زیاد نقش موثرتری در رشد اقتصادی و ایجاد اشتغال نسبت به شرکت‌های نوپای معمولی خواهند داشت. اینها تنها دو مورد از سیاست‌هایی است که ما قادر به تغییر آنها هستیم. اصل اساسی این است که منابع باید از برنامه‌های حامی تلاش‌های کارآفرینان معمولی به سمت حمایت از کسب و کارهای با پتانسیل بالا هدایت شود.
بعضی از صاحب‌نظران اظهار می‌کنند که به دلیل آنکه مشخص نیست کدام یک از شرکت‌های نوپا تبدیل به کسب و کارهای با رشد بالا خواهند شد، نمی‌توان تنها روی شمار اندکی از شرکت‌ها تمرکز کرد. پاسخ مناسب منتقدین این است: اگر به حد کافی تلاش کنید در نهایت به هدف اصلی
خواهید رسید.
این دیدگاه از لحاظ سیاسی جذاب به نظر می‌رسد، ولی در حقیقت یک تفکر خام است. فرض این دیدگاه این است که ما توانایی شناسایی عوامل افزایش بقا، تولید سود، افزایش فروش و استخدام نیروی انسانی را در کسب‌وکارهای جدید نمی‌دانیم. حتی در صورتی که الگوی مورد استفاده سرمایه‌گذاران مخاطره‌پذیر و فرشتگان کسب و کار (4) خبره را نادرست بدانیم، باز هم معیارهای متفاوتی برای تمرکز و تصمیم‌گیری وجود دارد. مواردی علاوه بر شاخص‌هایی همچون سرمایه انسانی موسس و انگیزه‌های آن، صنعتی که کسب و کار در آن راه‌اندازی می‌شود، ایده‌های تجاری و استراتژی‌های آنها و ساختار حقوقی و سرمایه‌گذاری. ما به احتمال زیاد اطلاعات زیادتری داریم که در انتخاب شرکت‌های موفق از ناموفق موثر است.
در حقیقت بسیاری از مردم چگونگی انتخاب شرکت‌ها را برای سرمایه‌گذاری می‌دانند. برای مثال دو نوع کسب و کار زیر را در نظر بگیرید:
شرکت شخصی در حوزه نظافت منازل و ادارات که توسط یک فرد دارای مدرک دیپلم تاسیس شده است و این شرکت به صورت دست دوم، کارهای مشتریان شرکت‌های قدیمی در این حوزه را انجام می‌دهد و سرمایه آن حدود 10.000 دلار (ناشی از پس‌انداز موسس) است.
شرکت اینترنتی که توسط یک کارمند سابق SAP با 15 سال سابقه در صنعت نرم افزار، دارای مدرک MBA و کارشناس ارشد علوم کامپیوتری تاسیس شده است و فعالیت اصلی آن در حوزه نسل جدیدی از موتورهای جست‌وجو است و سرمایه اولیه آن حدود 250.000 دلار است که توسط موسس و گروهی از فرشتگان کسب‌وکار تامین شده است.
کدام یک را برای سرمایه‌گذاری انتخاب می‌کنید؟ روشن است که شانس کسب و کار دوم برای ایفای نقش در رشد اقتصادی و ایجاد شغل بسیار بهتر از کسب‌وکار اول است و ما علاقه‌مند هستیم در کسب‌وکارهایی نظیر آن سرمایه‌گذاری کنیم.
در حقیقت، سیاست‌گذاران هم با این نوع انتخاب‌ها آشنا هستند. اگرچه به نظر می‌رسد نمونه‌های واقعی از انتخاب درست سیاست‌گذاران وجود نداشته باشد (انتخاب کسب و کارهای موفق و حمایت از آنها)، اما باید اظهار کرد در این مورد مثال‌های متعددی وجود دارد. برای مثال همکاری سرمایه‌گذاری کسب و کارهای کوچک در ایالات متحده مثال بارزی در این زمینه است. این برنامه پول مالیات دهندگان را برای حمایت از شرکت‌های زیادی مورد استفاده قرار داده است:
اغلب سرمایه‌گذاران مخاطره‌پذیر انگیزه زیادی برای داشتن این شرکت‌ها در سبد سهام خود دارند. بنابراین چرا دولت‌ها به جای تمرکز به شرکت‌های بارشد بالا، به تشویق و اعطای یارانه برای تشکیل کسب‌وکارهای حاشیه‌ای می‌پردازند؟
سیاست ناموفق در قبال کارآفرینی درحقیقت یک مساله سیاسی است. بسیاری از رای‌دهندگان به طور مستقیم از این سیاست‌ها بیشتر از زمانی که تمرکز روی شرکت‌های باپتانسیل بالا است؛ منتفع می‌شوند (با دریافت یارانه‌ها و منافع مالیاتی ناشی از شروع کسب و کار). اما نفع بیشتر از سیاست‌های بهتر ناشی می‌شود، زیرا حاصل آن شرکت‌های دارای رشد بالا و مولد شغل است. بنابراین سیاست‌گذاران یک انتخاب اساسی دارند: سیاست سودمند اقتصادی را دنبال کنند یا راهکار سیاسی سودمند؟
*این مقاله ترجمه‌ای است از:
Shane, Scott; «Why encouraging more people to become entrepreneurs is bad public policy», Small Bus Econ (2009) 33: 141-14
• عضو هیات علمی جهاد دانشگاهی تربیت مدرس، Faaliyat@Acecr. ac. ir

پاورقی
1- بعضی از صاحب‌نظران این تفاوت را با مفاهیمی همچون کارآفرینان «فرصت‌طلب» و کارآفرینان «از روی نیاز» یا «خوداشتغالی» و «کارآفرینی» مورد تمایز قرار می‌دهند. (هنرکسون، 2007)هرچند من با هدف این نویسندگان مبنی بر نشان دادن تمایز و عدم تمرکز دانشگاهیان و سیاست‌گذاران بر کارآفرینان معمولی و رایج موافق هستم؛ اما معتقد به کارآیی این تمایز نیستم. از روی نیاز یا فرصت بودن کارآفرینی در حقیقت چاشنی آغاز کسب‌وکار است. افراد ممکن است کسب و کار با رشد بالا، مولد شغل و ثروت ایجاد کنند؛ در حالی که انگیزه اولیه آن از روی ضرورت و نیاز بوده باشد. همچنین، اغلب کارآفرینان فرصت‌طلب علاقه‌ای به رشد کسب و کار خود ندارند و حتی در صورت داشتن انگیزه کافی برای رشد، اغلب آنها فاقد این توانایی هستند. مفاهیم «کارآفرینی» و «خوداشتغالی» نیز چندان واضح نیستند، چرا که بسیاری از افرادی که اقدام به ایجاد کسب و کار با هدف استخدام افراد (فراتر از خوداشتغالی) می‌کنند؛ در حقیقت هیچ شغل و ثروتی تولید نمی‌کنند.
2- کاهش هزینه‌های تولید هر واحد از محصول که از تولید حجم بیشتر محصول ناشی می‌شود. (م)
3- این نوع شرکت‌ها، شرکت‌هایی هستند که فرآیند عرضه عمومی اولیه (Initial Public Offering) آنها انجام گرفته است. حمایت سهام در بازار ثانویه بسیار مهم و تعیین‌کننده است و موفقیت عرضه عمومی اولیه، به میزان زیادی به عملکرد در بازار ثانویه بستگی دارد. (م)
4- Business angels: افرادی که سرمایه اولیه لازم جهت راه‌اندازی یک کسب‌و‌کار جدید را برای کارآفرینان در مقابل سهیم شدن در کسب‌و‌کار فراهم می‌نمایند. این افراد اغلب دارای دانش صنعتی و ارتباطاتی هستند که می‌توانند در اختیار کارآفرینان قرار دهند. بعضی اوقات این حامیان در شرکت‌هایی که در آن سرمایه‌گذاری می‌کنند نقش مدیریت اجرایی ندارند. اشخاص حقیقی (خصوصی) که علاوه بر تامین سرمایه، تخصص خود را در جهت توسعه کسب‌و‌کار بنگاه‌های نوپا و در حال رشد ارائه می‌نمایند. (م)

http://www.donya-e-eqtesad.com/Default_view.asp?@=283500

بازاریابی بوسیله پیامک SMS Marketing

zadbakhsh — Mon, 14 Nov 2011 08:31:15 GMT

بازاریابی بوسیله پیام کوتاه، نوع نسبتا جدیدی از بازاریابی بوسیله موبایل است که در آن با استفاده از SMS (Short Message Services) ، پیام متنی، به عنوان یک رسانه تبلیغاتی مستقیم، و اغلب برای مشتریان موجود یک بنگاه بکار گرفته می شود. یک کمپین بازاریابی بوسیله پیامک ، شامل جمع آوری شماره های مشتریانی است که یک کلید واژه را (که معمولا روی محصولاتمان درج شده) به یک کد کوتاه (شماره اس ام اس ) ارسال می کنند. شماره آنها در یک پلت فرم ارسال پیامک ذخیره می گردد. پس از جمع آوری شماره ها، بازاریاب، می تواند برای یک پروموشن (برنامه بازاریابی برای یک محصول) یا به روز رسانی اطلاعات محصولات فعلی، پیامک های انبوهی را به مشتریان بالقوه برای خرید مجدد ارسال نماید.

بقیه در ادامه مطلب ...

اگر چه بازاریابی بوسیله پیامک تبلیغاتی، به یک نوع محترمانه تبلیغات تبدیل شد، ولی بعضی از بازاریابان از این کانال به عنوان هرز نگاری استفاده می نمایند. این صنعت با این حال دارای دستور العمل هایی است که از هرزنگاری جلوگیری می نماید و از لیست های شماره تلفن های همراه خریداری شده استفاده می کند. شامل تمارینی که بوسیله انجمن موبایل مارکتینگ اعمال شده و بوسیله وب سایت های تجارت الکترونیکی معتبر مانند texages.com پشتیبانی گردیده است. و یا اینکه صنعت اس ام اس یک رویکرد کلی به سمت ایجاد سیستم هایی داشته باشد که در آن مشترکان نسبت به دریافت پیامک از سازمانهای دلخواه خود رضایت دارند.

بدلیل هزینه پائین، بازگشت سرمایه بسیار بالا، و انجام پروموشن و به روز رسانی یکجا و مستقیم در جیب مشتریان بالقوه، بازاریابی بر مبنای پیامک، یکی از جدید ترین و سریعترین انواع بازاریابی رو به رشد است. در هزینه مانند ایمیل است، اما از نظر نرخ بازخورد بسیار بالاتر عمل می کند، زیرا بسیاری از کاربران تلفن همراه، آنرا باز کرده و پیام را می بینند.

تمامی مشاغل می توانند از بازاریابی بر مبنای پیامک منافع خود را پوشش دهند. از خرده فروشان که یک کوپن تخفیف پیشنهاد می دهند تا برند های در سطح ملی که با مشتریان میلیونی درگیر هستند. کاربران تلفن همراه پیامک های متنی را دوست دارند و 95 درصد از پیامک های متنی در پنج دقیقه اول باز می گردد. که این از شبکه های اجتماعی و ایمیل سریعتر است. کلید کار، اجرای صحیح آن جهت ابراز رضایت مشتریان و انگیزه ای جهت پیوستن به شما می باشد.

http://www.samsms.ir/

قدردانی

zadbakhsh — Sat, 16 Jul 2011 11:23:42 GMT

این مطلب به نظر من خیلی مفید آمد، امیدوارم که برای شما دوستان نیز مفید واقع گردد.

یک شخص جوان با تحصیلات عالی برای شغل مدیریتی در یک شرکت بزرگ درخواست داد. در اولین مصاحبه پذیرفته شد؛ رئیس شرکت آخرین مصاحبه را انجام داد. رئیس شرکت از شرح سوابق متوجه شد که پیشرفت های تحصیلی جوان از دبیرستان تا پژوهشهای پس از لیسانس تماماً بسیار خوب بوده است، و هرگز سالی نبوده که نمره نگرفته باشد.

رئیس پرسید: ((آیا هیچ گونه بورس آموزشی در مدرسه کسب کردید؟))

جوان پاسخ داد: ((هیچ.))

رئیس پرسید: ((آیا پدرتان بود که شهریه های مدرسه شما را پرداخت کرد؟))

جوان پاسخ داد: ((پدرم فوت کرد زمانی که یک سال داشتم، مادرم بود که شهریه های

مدرسه ام را پرداخت می کرد.))

بقیه در ادامه مطلب...

رئیس پرسید: ((مادرتان کجا کار می کرد؟))

جوان پاسخ داد: ((مادرم بعنوان کارگر رختشوی خانه کار می کرد.))

رئیس از جوان درخواست کرد تا دستهایش را نشان دهد. جوان دو تا دست خود را که نرم و سالم بود نشان داد.

رئیس پرسید: ((آیا قبلاً هیچ وقت در شستن رخت ها به مادرتان کمک کرده اید؟))

جوان پاسخ داد: ((هرگز، مادرم همیشه از من خواسته که درس بخوانم و کتابهای بیشتری مطالعه کنم. بعلاوه، مادرم می تواند سریع تر از من رخت بشوید.))

رئیس گفت: ((درخواستی دارم. وقتی امروز برگشتید، بروید و دستهای مادرتان را تمیز کنید، و سپس فردا صبح پیش من بیایید.))

جوان احساس کرد که شانس او برای بدست آوردن شغل مدیریتی زیاد است. وقتی که برگشت، با خوشحالی از مادرش درخواست کرد تا اجازه دهد دستهای او را تمیز کند. مادرش احساس عجیبی می کرد، شادی اما همراه با احساس خوب و بد، او دستهایش را به مرد جوان نشان داد. جوان دستهای مادرش را به آرامی تمیز کرد. همانطور که آن کار را انجام می داد اشکهایش سرازیر شد. اولین بار بود که او متوجه شد که دستهای مادرش خیلی چروکیده شده، و اینکه کبودی های بسیار زیادی در پوست دستهایش است. بعضی کبودی ها خیلی دردناک بود که مادرش می لرزید وقتی که دستهایش با آب تمیز می شد.

این اولین بار بود که جوان فهمید که این دو تا دست هاست که هر روز رخت ها را می شوید تا او بتواند شهریه مدرسه را پرداخت کند. کبودی های دستهای مادرش قیمتی بود که مادر مجبور بود برای پایان تحصیلاتش، تعالی دانشگاهی و آینده اش پرداخت کند.

بعد از اتمام تمیز کردن دستهای مادرش، جوان همه رخت های باقیمانده را برای مادرش

یواشکی شست.

آن شب، مادر و پسر مدت زمان طولانی گفتگو کردند. صبح روز بعد، جوان به دفتر رئیس شرکت رفت. رئیس متوجه اشکهای توی چشم های جوان شد، پرسید:

((آیا می توانید به من بگویید دیروز در خانه تان چه کاری انجام داده اید

و چه چیزی یاد گرفتید؟))

جوان پاسخ داد: ((دستهای مادرم را تمیز کردم، و شستشوی همه باقیمانده رخت ها را نیز تمام کردم.))

رئیس پرسید: ((لطفاً احساس تان را به من بگویید.))

جوان گفت:

1-اکنون می دانم که قدردانی چیست. بدون مادرم، من موفق امروز وجود نداشت.

2-از طریق با هم کار کردن و کمک به مادرم، فقط اینک می فهمم که چقدر سخت و دشوار است برای اینکه یک چیزی انجام شود.

3-به نتیجه رسیده ام که اهمیت و ارزش روابط خانوادگی را درک کنم.

رئیس شرکت گفت: ((این چیزیست که دنبالش می گشتم که مدیرم شود.))

می خواهم کسی را به کار بگیرم که بتواند قدر کمک دیگران را بداند، کسی که زحمات دیگران را برای انجام کارها بفهمد، و کسی که پول را بعنوان تنها هدفش در زندگی قرار ندهد. شما استخدام شدید.

بعدها، این شخص جوان خیلی سخت کار می کرد، و احترام زیردستانش را بدست آورد.

هر کارمندی با کوشش و بصورت گروهی کار می کرد. عملکرد شرکت به طور فوق العاده ای بهبود یافت.

یک بچه، که حمایت شده و هر آنچه که خواسته است از روی عادت به او داده اند، ((ذهنیت مقرری)) را پرورش داده و همیشه خودش را مقدم می داند. او از زحمات والدین خود بی خبر است. وقتی که کار را شروع می کند، می پندارد که هر کسی باید حرف او را گوش دهد، زمانی که مدیر می شود، هر گز زحمات کارمندانش را نمی فهمد و همیشه دیگران را سرزنش می کند. برای این جور شخصی، که ممکن است از نظر آموزشی خوب باشد، ممکن است یک مدتی موفق باشد، اما عاقبت احساس کامیابی نمی کند. او غر خواهد زد و آکنده از تنفر می شود و برای بیشتر بدست آوردن می جنگند. اگر این جور والدین حامی هستیم، آیا ما داریم واقعاً عشق را نشان می دهیم یا در عوض داریم بچه هایمان را خراب می کنیم؟

شما می توانید بگذارید بچه هایتان در خانه بزرگ زندگی کنند، غذای خوب بخورند، پیانو بیاموزند،تلویزیون صفحه بزرگ تماشا کنند. اما هنگامی که دارید چمن ها را می زنید، لطفاً اجازه دهید آن را تجربهکنند. بعد از غذا، بگذارید بشقاب و کاسه های خود را همراه با خواهر و برادر هایشان بشویند.برای این نیست که شما پول ندارید که مستخدم بگیرید، می خواهید که آنها درک کنند، مهم نیست که والدین شان چقدر ثروتمند هستند، یک روزی موی سرشان به همان اندازه مادر شخص جوان سفید خواهد شد.

مهم ترین چیز اینست که بچه های شما یاد بگیرند که چطور از زحمات و تجربه سختی قدردانی کنند ویاد بگیرند که چطور برای انجام کارها با دیگران کار کنند.

همانند یک مدیر عامل سطح بالا فکر کنید

zadbakhsh — Wed, 29 Dec 2010 06:51:13 GMT

ممکن است هنوز مدیر عامل نشده باشید، اما دلیل بر این نیست که نمی توانید دو سه چیز هم از رئیستان یاد بگیرید. اگر یادبگیرید که چطور مثل یک مدیر عامل رده بالا فکر کنید، هیچوقت عقب نخواهیدماند.

در اینجا به چند طرز تفکر مدیر عاملی اشاره می کنیم. باز به یاد داشته باشید: حتی اگر مدیر عامل هم نباشید، این طرز تفکر ها می تواند به شما کمک کند.

-١ تصویر بزرگ را ببینید
اسیر کارهای روزمره تان نشوید. اگرهر روزتان مثل دیروز است، باید فکری به حال آن کنید. همیشه به خود یادآوری کنید که دلیل کار کردنتان چیست. برای خود هدف بسازید. (و وقتی به اهداف خود رسیدید برای خودجایزه تعیین کنید.) سعی کنید مسئولیت های مختلفی در اداره بگیرید تا کارتان ازیکنواختی در بیاید.

برای مثال، اگر چند روز در هفته کار می کنید، این برنام هکاری ممکن است برایتان خسته کننده شود. اما دیدن نتایج مثبت پایانی، و گاه گاهی به خود مرخصی دادن از یکنواختی و خسته کنندگی آن کمتر می کند. نکته اینجاست که در کارهمیشه باید تصویر بزرگ را ببینید، نه هیچ چیز دیگری...

-٢ انجام کارها را اولویت بندی کنید
شما نمی توانید همه ی کارها را در یک زمان انجام دهید. بنابراین باید انجام کارهای خود را اولویت بندی کنید. همیشه یک یا دو کار را در راس بقیه بگذارید. برای همه ی کارهای خود زمان تعیین کنید.

-٣ خلاقیت داشته باشید
حتی چند ساعت هم که شده در هفته وقت بگذارید و خلاقانه فکر کنید، سعی کنید برای توسعه دادن کارتان راه های جدیدی پیدا کنید. خلاقیت همیشه خوب است، چه سرکار و چه در خانه. با خلاقیت می توانید دنیای جدیدی بسازید، و دیگر کارها برایتان یکنواخت و خسته کننده هم نخواهد بود.

-۴ مسئولیت پذیرباشید
مسئولیت همیشه به معنای قدرت نیست، به معنای داشتن تصمیم گیری های هم خوب و هم بد است. یک رئیس خوب کسی است که به جای گذشتن از اشتباهات، با آنها سر وکله می زند. اگر شما رئیس هستید و شرکتتان در یک پروژه شکست می خورد، این شکست متعلق به شماست، نه متعلق به افراد پایین دست شما.

مسئولیت پذیر بودن همانقدر که در کار مهم است، در زندگی خصوصیتان هم مهم است. اگر سعی کنید مسئولیت اشتباهاتتان را بپذیرید و در صدد جبران آنها برآیید، همیشه موفق تر خواهید بود واحترام بیشتری نیز کسب خواهید کرد.

بقیه در ادامه مطلب...

5- به دقت برای کارهایتان نماینده تعیین کنید
از آنجا که شما نمی توانید همه ی کارهایتان را خودتان انجام دهید، یاد بگیرید که به کارمندانتان اطمینان کرده و مسئولیت انجام بعضی کارهایتان را به آنها واگذار کنید. اگر می بینید که یکی از کارمندانتان می داند که چطور امورمالی شرکت را اداره کند، بگذارید امتحان کند و شما به سایر کارهایتان برسید.

روی توانایی های همه کار کنید. اگر کارها را بر اساس توانایی های کارمندانتان به آنها واگذار کنید، مطمئناً وضعیت شرکت را بسیار بهتر خواهید کرد. بعضی از این تصمیم گیری هایتان ممکن است باعث علاقه ی افراد به شما نشود، اما آینده ی شرکت را مثبت تر خواهد کرد.

-۶ عملکردتان را نشان دهید
نشان دادن توانایی هایتان به اندازه ی داشتن این توانایی ها مهم است. اگر یک متخصص هستید، انتظار می رود که طریقه ی لباس پوشیدنتان هم مثل یک فرد متخصص باشد. البته نمی گویم که طریقه ی لباس پوشیدنتان باعث می شود بهتر کار کنید، اما می تواند به شما قدرت اعتماد به نفس دهد. در مورد مهارت های حرف زدن نیز وضع به همین منوال است. اگر مرتباً در حرف زدنتان اشتباه داشته باشید، کم کم کسی دیگر به حرفهایتان گوش نخواهد کرد.

-٧ از عهده ی کارهای شاق هم برآیید
اگر رئیس شما نیستید، از انجام کارهای سخت ابا نداشته باشید و هر کاری که به شما واگذار می شودرا بدون شکوه و شکایت انجام دهید. اما اگر رئیس شما هستید، باز هم همین طور عمل کنید. اگر گاهی کار یکی از زیر دستانتان به شما می افتد و مجبور به انجام آن کارهستید، ابایی نداشته باشید. انجام آن کار مهم است پس دست به کار شوید.

-٨ کار افراد بالا دستتان را هم یاد بگیرید
هر کسی برای خود رئیس دارد. اگرمدیر عامل شرکت هم شما باشید باز هم کسی بالا دست شما هست. باید یاد بگیرید که بالادستی هایتان هم چطور کارهایشان را انجام می دهند. تا آنجا که می توانید باید در این زمینه اطلاعات جمع آوری کنید. اگر بدانید که چطور کار افراد بالاتر از خود را انجام دهید به دیگران این تفکر را می دهد که بعد از او شما بهترین کس برای دستیابی به آن پست هستید.

-٩ موفقیت هایتان را جشن بگیرید
همه ی مدیر عامل ها این کار را نمی کنند، اما باید بکنند. موفقیت چیزی نیست که همه به دست آورند و بسیار نادر است. یک مدیر عامل خوب باید این خوشحالی را بقیه افراد و کارکنانش سهیم شود و به آنها نیز پاداش دهد. این کار به آنها انگیزه ای قوی برای ادامه ی کارخواهد داد. پس اگر موفقیتی عایدتان شد یا ترفیع رتبه گرفتید، فراموش نکنید که همکارانتان را یک شب شام مهمان کنید.

-١٠ هدفمند جلو روید
آسان است که موقعیت فعلیتان را با موقعیت ایده آلتان مقایسه کنید. ببینید الان کجاهستید، و در آینده به کجا می خواهید برسید. این کار به شما انگیزه می دهد. برای خودتان ایجاد هدف کنید و بعد در صدد رسیدن به آن هدف برآیید. ابزار و امکانات لازم برای رسیدن به هدفتان را فراهم کنید و با انگیزه جلو بروید.

چهل عادت موثر افراد موفق

zadbakhsh — Sun, 12 Dec 2010 05:49:45 GMT

شاید این مطلب تکراری باشد،‌ولی تکرار باعث یادگیری و تغییر رفتار در کسب و کار و امور مختلف زندگی می گردد. به تمام دوستانی که مایلیند از دریچه ای نو به کسب و کار خود بنگرند، پیشنهاد می کنم که زمانی را به مطالعه متن زیر اختصاص دهند.

کرایگ هایپر؛ نویسنده، محقق، مقاله‌نویس، مجری رادیو و تلویزیون و یک سخنران حرفه‌ای است. در ۲۵ سال گذشته، او با کارهایش به‌عنوان یک کارشناس حرفه‌ای موفقیت در حوزه‌های شخصی و اجتماعی معرفی شده. هاپیر یک سایت هم درباره سخنرانی موثر دارد که در آن نوشته:«من خواسته‌ام بخش‌های مهم کتاب‌های کمکی که تا به حال خوانده‌ام و تجربه‌هایی که در زندگی‌ام داشته‌ام را به صورت ۴۰ نکته کلیدی فشرده کنم و در اختیار دیگران بگذارم تا در هر زمان بتوانند آن را بخوانند. مطمئنا کتاب‌هایی که در سطح جهانی فروخته می‌شوند و درباره خودیاری هستند ممکن است برای بعضی‌ها قابل استفاده باشند ولی من مایلم چیزی بنویسم که برای همه مفید واقع شود. »

1.فرصت‌هایی را می‌بینند و پیدا می‌کنند که دیگران آنها را نمی‌بینند.

2.از مشکلات درس می‌گیرند، در حالی که دیگران فقط مشکلات را می‌بینند.

3.روی راه‌حل‌ها تمرکز می‌کنند.

4.سرزنش نمی‌کنند (واقعا فایده‌اش چیست؟) آنها مسوولیت کارهایشان هوشیارانه می پذیرند و روشمندانه موفقیت‌شان را می‌سازند، در زمانی که دیگران آرزو می‌کنند موفقیت به سراغ‌شان آید.

بقیه در ادامه مطلب....

5.مثل بقیه ترس‌هایی دارند ولی اجازه نمی‌دهند ترس آنها را کنترل و محدود کند.

6.سوالات درستی از خود می‌پرسند. سوال‌هایی که آنها را در مسیر مثبت ذهنی و روحی قرار می‌دهد.

7.به ندرت از چیزی شکایت می‌کنند و انرژی‌شان را به خاطر آن از دست نمی‌دهند. همه چیزی که شکایت کردن باعث آن است فقط قرار دادن فرد در مسیر منفی‌بافی و بی‌ثمر بودن است.

8.سرزنش نمی‌کنند (واقعا فایده‌اش چیست؟) آنها مسوولیت کارهایشان و نتایج کارهایشان را تماما به عهده می‌گیرند.

9.وقتی ناچارند از ظرفیتی بیش از حد ظرفیت‌شان استفاده کنند همیشه راهی را برای بالا بردن ظرفیت‌شان پیدا می‌کنند و بیشتر از ظرفیت‌شان از خود توقع دارند. آنها از آنچه دارند به نحو کارآمدتری استفاده می‌کنند.

10.همیشه مشغول، فعال و سازنده هستند. هنگامی که اغلب افراد در حال استراحت هستند آنها برنامه‌ریزی می‌کنند و فکر می‌کنند تا وقتی که کارشان را انجام می‌دهند استرس کمتری داشته باشند.

11.خودشان را با افرادی که با آنها هم‌فکر هستند متحد می‌کنند. آنها اهمیت و ارزش قسمتی از یک گروه بودن را می‌دانند.

12.بلندپرواز هستند و دوست دارند حیرت‌انگیز باشند. آنها هوشیارانه انتخاب می‌کنند تا بهترین نوع زندگی را داشته باشند و نمی‌گذارند زندگی‌شان اتوماتیک‌وار سپری شود.

13.به وضوح و دقیقا می‌دانند که چه چیزی در زندگی می‌خواهند و چه نمی‌‌خواهند. آنها بهترین واقعیت را دقیقا برای خودشان مجسم و طراحی‌ می‌کنند به جای اینکه صرفا تماشاگر زندگی باشند.

14.بیشتر از آنکه تقلید کنند، نوآوری می‌کنند.

15.در انجام کارهایشان امروز و فردا نمی‌‌کنند و زندگی‌شان را در انتظار رسیدن بهترین زمان برای انجام کاری از دست نمی‌دهند.

16.آنها دانش‌آموزان مدرسه زندگی هستند و همواره برای یادگیری روی خودشان کار می‌کنند. آنها از راه‌های مختلفی مثل تحصیلات آموزشگاهی، دیدن و شنیدن، پرسیدن، خواندن و تجربه کردن یاد می‌گیرند.

17.همیشه نیمه پر لیوان را می‌بینند و توانایی پیدا کردن راه درست را دارند.

18.دقیقا می‌دانند که چه کاری باید انجام دهند و زندگی‌شان را با از شاخه‌ای به شاخه‌ای دیگر پریدن از دست نمی‌دهند.

19.ریسک‌های حساب‌شده‌ای انجام می‌دهند؛ ریسک‌های مالی، احساسی و شغلی.

20.با مشکلات و چالش‌هایی که برایشان پیش می‌آید سریع و تاثیرگذار روبه‌رو می‌شوند و هیچ‌وقت در مقابل مشکلات سرشان را زیر برف نمی‌کنند. با چالش‌ها روبه‌رو می‌شوند و از آنها برای پیشرفت خودشان بهره می‌برند.

21.منتظر قسمت و سرنوشت و شانس نمی‌مانند تا آینده‌شان را رقم بزند. آنها بر این باورند که با تعهد و تلاش و فعالیت، بهترین زندگی را برای خودشان می‌سازند.

22.وقتی بیشتر مردم کاری نمی‌کنند؛ آنها مشغول فعالیت هستند. آنها قبل از اینکه مجبور به کاری بشوند، عمل می‌کنند.

23.بیشتر از افراد معمولی روی احساسات‌شان کنترل دارند. آنها همان احساساتی را دارند که ما داریم ولی هیچ‌گاه برده احساسات‌شان نمی‌شوند.

24.ارتباط‌گرهای خوبی هستند و روی رابطه‌ها کار می‌کنند.

25.برای زندگی‌شان برنامه دارند و سعی می‌کنند برنامه‌شان را عملی کنند. زندگی آنها از کارهای برنامه‌ریزی نشده و نتایج اتفاقی عاری است.

26.در زمانی که بیشتر مردم به هر قیمتی می‌خواهند از رنج کشیدن و بودن در شرایط سخت اجتناب کنند، افراد موفق قدر و ارزش کار کردن و بودن در شرایط سخت را می‌فهمند.

27.ارزش‌های زندگی‌شان معلوم است و زندگی‌شان را روی همان ارزش‌ها بنا می‌کنند.

28.تعادل دارند. وقتی از لحاظ مالی موفق هستند، می‌دانند که پول و موفقیت مترادف نیستند. آنها می‌دانند افرادی که فقط از نظر مالی در سطح مطلوبی قرار دارند، موفق نیستند. این در حالی است که خیلی‌ها خیال می‌کنند پول همان موفقیت است. ولی آنها دریافته‌اند که پول هم مثل بقیه چیزها یک وسیله است برای دستیابی به موفقیت.

29.اهمیت کنترل داشتن روی خود را درک کرده‌اند. آنها قوی هستند و از اینکه راهی را می‌روند که کمتر کسی می‌تواند برود، شاد می‌شوند.

30.از خودشان مطمئن هستند و به احساسات ناشی از اینکه کجا زندگی می‌کنند و چه دارند و چه طور به نظر می‌رسند، توجهی ندارند.

31.دست و دل باز و مهربان هستند و از اینکه به دیگران کمک می‌کنند تا به خواسته‌هایشان برسند خوشحال می‌شوند.

32.متواضع هستند و اشتباهات‌شان را با خوشحالی می‌پذیرند و به راحتی عذرخواهی می‌کنند. آنها از توانایی‌هایشان خاطر جمع هستند ولی به آن مغرور نمی‌شوند. آنها خوشحال می‌شوند که از دیگران بیاموزند و از اینکه به دیگران کمک می‌کنند تا خوب به نظر برسند بیشتر از کسب افتخارات شخصی‌شان لذت می‌برند.

33.انعطاف‌پذیر هستند و تغییر را غنیمت می‌شمارند. وقتی وضعیتی پیش می‌آید که عادت‌ها و آسایش روزمره‌شان را بر هم می‌زند از آن استقبال می‌کنند و با آغوش باز وضعیت جدید و ناشناس را می‌پذیرند.

34.همیشه سلامت جسمانی خود‌شان را در وضعیت مطلوبی نگه می‌دارند و می‌دانند که بدنشان خانه‌ای است که در آن زندگی می‌کنند و به همین خاطر، سلامت جسمانی برای آنها خیلی مهم است.

35.موتور بزرگ و پرقدرتی دارند. سخت کار می‌کنند و تنبلی نمی‌کنند.

36.همیشه منتظر بازتاب کارهایشان هستند.

37.با افراد بدذات و غیرموجه نشست و برخاست نمی‌کنند.

38.وقت‌شان و انرژی‌شان را روی وضعیت‌هایی که از کنترل‌شان خارج‌ است صرف نمی‌کنند.

39.کلید خاموش روشن دارند. می‌دانند چگونه استراحت کنند و ریلکس شوند. از زندگی‌شان لذت می‌برند و سرگرم می‌شوند.

40.آموخته‌هایشان را تمرین می‌کنند. درباره تئوری‌های عجیب و غریب خیالبافی نمی‌کنند بلکه واقع‌بینانه زندگی می‌کنند

فروش آنلاین خود را افزایش دهید.

zadbakhsh — Mon, 22 Jun 2009 09:01:56 GMT

صاحب یک فروشگاه آنلاین از مدیر وبسایت فروشگاه ساز آنلاین ولوژن سوال نمود که چگونه باید فروش آنلاین خود را افزایش دهد. سرپرست گروه مرتبط نیز چند نکته جهت راهنمایی به مشتری خود ایمیل کرد. شاید این نکات برای کسب و کار آنلاین شما نیز مفید باشد.

لطفا برای مطالعه ادامه مقاله، فایل مورد نظر را از آدرس زیر دانلود نمائید.

از سایت آفتاب:

http://aftab.ir/articles/computer_internet_infortmation_technology/internet_network/c14c1244460120_e_business_p1.php

از سایت fecenter:

http://fecenter.net/Pages/Article.aspx?id=89

شش نکته برای یافتن کلمه کلیدی مناسب

zadbakhsh — Tue, 02 Jun 2009 13:16:54 GMT

با اینکه بیشترین بازارهای آنلاین این حقیقت را قبول دارند که موتورهای جستجو می توانند شمار عظیمی از ترافیک ارزان قیمت را به وب سایتشان بیاورند، واقعیت شگفت انگیز اینست که بسیاری از آنان حداقل اطلاعاتی راجع به نحوه انجام این کار دارند و یا هیچ عملی برای این موضوع انجام نمی دهند. رویکردهای متفاوت بسیاری ساختار بازاریابی بر اساس موتورهای جستجو را شکل می دهند که شامل : ثبت یک سایت در موتورهای جستجو، ایجاد محتوای بهینه سازی شده برای موتورهای جستجو، ایجاد لینک های داخلی زیاد مبتنی بر نوع فعالیت وب سایت و یا ایجاد فضاهای گفتگو و انجمن های تخصصی درباره واژه های کلیدی می باشد.

لطفا برای مطالعه ادامه مقاله، فایل مورد نظر را از آدرس زیر دانلود نمائید.

از سایت آفتاب:

http://aftab.ir/articles/computer_internet_infortmation_technology/internet_network/c14c1243832919_keyword_p1.php

یا از سایت Fecenter.net:

http://fecenter.net/Pages/Article.aspx?id=87

در سال 1388 ، اصلا قاشقی در کار نیست!!!

zadbakhsh — Mon, 09 Mar 2009 05:31:20 GMT

معمولا شناخت خود و قابلیت های ذهنی هر فرد، آخرین کاری است که ما انسانها به آن می پردازیم. زنجیره ای از حوادث تکراری در زندگی همه ما، مانند یک برنامه از پیش تعیین شده، سبب شده که ماشین وار به مسیری حرکت کنیم که انگار، تخطی از آن گناهی نابخشودنی در زندگی است. این جذاب ترین گناه، خلاقیت نام دارد. وقتی سیر آموزش را در جوامع مختلف بشری مطالعه می کنیم، می بینیم که با کمی اغماض، شباهت های بسیاری به یکدیگر دارند، آموزه هایی که از ابتدای ورود کودکان به کودکستان، دبستان و ... به ذهن و روح آنان تزریق می شود، بیشتر منع کننده، حفاظت کننده و تابع پرور است تا ایجاد کننده فضای آزادی ذهنی، خلاقیت در رفتار و گفتار آنها.
لطفا برای مطالعه ادامه مقاله، فایل مورد نظر را از آدرس زیر دانلود نمائید.

از سایت آفتاب:

http://aftab.ir/articles/applied_sciences/psychbiology/c12c1236506728_mental_p1.php

یا از سایت Fecenter.net:

http://www.fecenter.net/Pages/Article.aspx?id=86

درباره الکسا اینترنت

zadbakhsh — Tue, 17 Feb 2009 11:05:14 GMT

حتما برای شما پیش آمده است که از رسانه ها شنیده باشید، که میزان خرید کاربران یاهو در روز عید پاک سه درصد افزایش داشته است ، یا اینکه سایتی در تعطیلات مراجعه کنندگان خود را از دست داده است، این طور که به نظر می رسد خود صاحبان سایت علاقه ای به انتشار اطلاعات و بازخورد های متفاوت سایت خود (به جز بهبود ها) را ندارند. ولی این رسانه های معتبر ، چگونه به این اطلاعات دسترسی پیدا کرده اند؟ گاهی افشای یکی از این اخبار می تواند سبب رکود یا صعود سهام یک وب سایت گردد. برای بسیاری از سرمایه گذاران نیز دسترسی به اطلاعات جهت برنامه ریزی و سیاست گذاری در کسب و کار الکترونیکی خود، امری حیاتی است. چه بسا مدیران اجرایی این وب سایت ها با ارائه اطلاعات و آمارهای نادرست به سهامداران، آنان را در برنامه ریزی به اشتباه بیاندازند. در اینجا قصد داریم سایتهای اطلاعات اینترنتی را به شما معرفی کنیم که بدون دخالت انسان و هوشمندانه گزارشات و اطلاعات تقریبا دقیقی از هر وب سایتی که مد نظر داشته باشید را به شما ارائه می دهد. یکی از این وب سایتها، الکسا است.

برای مطالعه ادامه مطلب به یکی از سایتهای زیر مراجعه نمائید.

سایت FEcenter.net:

http://www.fecenter.net/Pages/Article.aspx?id=85

سایت aftab.ir:

http://www.aftab.ir/articles/computer_internet_infortmation_technology/internet_network/c14c1234083596_alexa_p1.php

موانع تجارت الکترونیکی در ایران

zadbakhsh — Sun, 25 Jan 2009 11:02:03 GMT

امروزه در بسیاری جاها از قبیل روزنامه، مجلات، رسانه‌ها، عباراتی به گوش می‌رسد چون تجارت الکترونیک، پول الکترونیکی و ارتباطات الکترونیکی، اما آنچه مورد توجه کافی قرار نمی‌گیرد وابستگی این مطالب و مفاهیم به ساختار اصلی فناوری روز و مدرن است؛ به طوری که اغلب فراموش می‌شود تجارت الکترونیک یکی از تولیدات اصلی فناوری‌های مدرن و از نتیجه‌های توسعه ارتباطات است. بسترها و ابزارهای تجارت همیشه در حال جدید شدن و دگرگونی است تا دسترسی به منابع آن را آسان کند.

● مقدمه

در دنیای امروز با توجه به رشد روزافزون اینترنت و داشتن جهانی رو به تمام الکترونیک شدن و با توجه به شغلهای فراوان کاری که افراد در حال و آینده‌ای نه چندان دور دارند و مطمئناً خواهان راحتی بیشتر و سریعتر در دسترس بودن مایحتاج خویش هستند و ما باید این حقیقت بزرگ را بپذیریم که این مورد انکارناپذیر یعنی اینترنت این دهکده جهانی می‌تواند تمام مشکلات هزینه‌ای و زمانی و مکانی را به سادگی هرچه تمام‌تر حل کند و این پدیده خارق‌العاده رو به پیشرفت است که یکی از مهمترین و سودمندترین تولیدات آن تجارت الکترونیک است.

ولی کشور ما ایران از این پدیدة سودمند تا حدودی عقب مانده و هنوز بسترهای لازم برای بهره‌مندی از این صنعت را فراهم نکرده است به دلایلی که می‌توان به برخی از آنها در این مقاله اشاره کرد. ما قبل از همه می‌خواهیم تعریفی از تجارت الکترونیک داشته باشیم.

● «تجارت الکترونیک چیست؟»

تجارت الکترونیک تعاریف متعددی دارد که می‌توان به آنها اشاره کرد:

تجارتی که مبنی بر (Web) باشد که در تمام ابعاد و فرآیندهای بازار بتوان با استفاده از اینترنت و تکنولوژی روز انجام داد.

به طور کلی واژه تجارت الکترونیک همان گونه که از اسمش پیداست به معاملات و خرید و فروشهایی گفته می‌شود که الکترونیکی انجام می‌گیرد. که از طریق شبکه‌های ارتباطی صورت می‌گیرد بدین گونه که ابتدا خریدار یا مصرف کننده اجناس موردنیاز خود را از طریق اینترنت در یک فروشگاه مجازی جستجو کرده و سفارش می‌دهد و نهایتاً پس از پرداخت وجه از طریق اینترنت کالای خود را در طی زمانی مشخص و قابل قبول دریافت می‌کند.

در تعریف دیگر تجارت الکترونیک می‌توان گفت تجارتی است مبتنی بر استفاده از تکنولوژی ارتباط و اطلاعات در کسب و کار «نقدی بر چالشهایی که بر سر راه تجارت الکترونیک در کشور ما وجود دارد»

در کشور ما تلاشهای بسیار زیادی برای بهبود بخشیدن به وضعیت بسترهای الکترونیکی و کاربردهای تجارت الکترونیک در بیشتر بخشهای کشور شده است و این امر باعث نمایان شدن اثرات و هماهنگی‌هایی بین بخشها و تسهیل اقتصادی در جامعه شده است.

تجارت الکترونیک این توان را دارد که ایجاد فرصتهایی از قبیل فرصتهای بسیار زیاد شغلی که بیشتر مردم مخصوصاً جوانان خواستار آن هستند و باعث صرفه‌جویی در هزینه‌های راه‌اندازی و زمان راه‌اندازی یک تجارت یا کسب و کار می‌شود، تحولی در اقتصاد کشور ایجاد ‌کند.

بی‌شک برای دسترسی به موفقیتهای بیشتر باید فعالیتهای صورت گرفته را ارزیابی کرده و با سرعت بخشیدن به کارها و بهره بردن درست از تجارت جهانی باعث ارتقای سطح فرهنگ استفاده از تجارت الکترونیک و تعامل خیلی مهم که باید مابین دولت و بخش خصوصی است شویم.

● چالشهای توسعه تجارت الکترونیکی در ایران

از چالشهایی که بر سر راه توسعه تجارت الکترونیک در ایران نحوة پرداخت در اینترنت می‌باشد که باید از طریق کارت اعتباری انجام گیرد، ما می‌خواهیم تعریف و تاریخچه‌ای از کارت اعتباری و دلایل مشکل آن در ایران داشته باشیم.

۱)یکی از سریعترین و مفیدترین و به صرفه‌ترین روشهای پرداخت در کل دنیا، پرداخت از طریق کارت اعتباری می‌باشد. این کارتها که حدود نیم قرن سابقه دارند ابتدا در قالبهای محلی و جهت موارد خاصی برای پرداخت استفاده می‌شد و سپس به جایی رسید که در حال حاضر در در بیشتر معاملات جهانی متداول‌ترین نوع پرداخت همین کارتهای اعتباری هستند و می‌توان گفت که در بیشتر نقاط جهان قابل استفاده می‌باشد از طریق پذیرنده‌های (online).

امروزه یکی از مهمترین روشهای پرداخت در اینترنت یا اصلی‌ترین روشهای پرداخت در اینترنت استفاده از همین کارتهای اعتباری می‌باشد که فروشگاههای مختلف اینترنتی امکان برداشت از این کارتها را به صورت (online) خواهند داشت که بنابر سیاستهای خود می‌توانند پذیرای یک یا چند کارت اعتباری باشند.

▪ کارتهای اعتباری در یک نظام پیوسته مالی قرار نگرفته وقتی مؤسسات مالی و بانکها از پذیرش این کارتها خودداری می‌کنند.

▪ استفاده از این کارتها در مراکز فروش هنوز جانیفتاده و این کارتها به عنوان ابزاری جانبی در بعضی فروشگاهها و مراکز قابل استفاده هستند.

▪ این کارتها را هنوز به طور کامل نمی‌توان تمام الکترونیک خواند و با هیچ‌گونه سیستم دیگری غیر از سیستمهای مخصوص بانکهای عامل سازگاری ندارند، به طور مثال هیچ یک از این کارتها قابلیت کار در اینترنت و شبکه‌های داخلی را به طور کامل ندارند.

۲) در کشور ما مؤسسه یا مؤسساتی وجود ندارد که با استفاده از یک سیستم حسابداری الکترونیک مالی داخلی بر ایجاد سیستمهای کارآمد برای فروش

(online) بپردازند، چون ایجاد کردن چنین مؤسساتی بدون داشتن یک سیستم مالی و حسابداری یکپارچه غیرممکن است.

۳) شبکه پست و سیستم حمل و نقل کشورمان چندان کیفیت بالایی ندارد که بتواند نقل و انتقال محصولات و مرسولات را در مدت زمانی منطقی انجام دهد.

۴) مشکلات زیرساختی زیادی در شبکه مخابراتی کشور وجود دارد که باعث می‌شود دسترسی آسان به اینترنت برای تمام مردم یکسان نباشد. در عین حال شبکه جامع ملی نیز وجود ندارد.

عوامل فوق سببب شده است که انچه به عنوان تجارت الکترونیک در کشور ما به مرحلة ظهور رسیده است، به فعالیتهای غیرمتمرکز و غیر سازمان یافته محدود شود و کاتالوگ‌ها و بروشورهای شبکه‌ای موجود فقط جنبه دکوری و فانتزی و یا اطلاع‌رسانی صرفاً به خود بگیرد.

«با امید به اینکه مسئولان و افراد مرتبط با این موضوع بتوانند موانع و چالشهای مربوط به این امر مهم جهانی که باعث بهبود بخشیدن وضع اقتصادی و ورود ایران به دنیای جهانی تجارت الکترونیک را رفع کنند.»

نویسنده: فرشید صادقی دانشجوی رشته فن‌آوری اطلاعات سازمان مدیریت صنعتی

http://www.euwant.com/FA/?src=site-news&id=22